بخش ۲۰۴ - بیان آنک رفتن انبیا و اولیا به کوهها و غارها جهت پنهان کردن خویش نیست و جهت خوف تشویش خلق نیست بلک جهت ارشاد خلق است و تحریض بر انقطاع از دنیا به قدر ممکن مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مسأله پنهان شدن اولیا (شخصیت‌های معنوی و برگزیده) از نگاه مردمان می‌پردازد. او اشاره می‌کند که این افراد در عین اینکه در عرش بلندی قرار دارند و از کمالات بسیاری برخوردارند، برای مردم عادی قابل دیدن نیستند. شاعر می‌پرسد چرا باید این افراد پنهان شوند، در حالی که همه چیز و همه جا به آن‌ها وابسته است. او به نسبت انسان و پری (موجودات غیر مرئی) اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان در واقع از پریان هم پنهان‌تر است. در انتها، او به وضعیت انسان در عالم غیب و احوالات نهان او اشاره می‌کند که نزد عقل، انسان به مراتب پوشیده‌تر از موجودات دیگر است.