بخش ۶ - امر حق به موسی علیه السّلام که مرا به دهانی خوان کی بدان دهان گناه نکرده‌ای مولانا
مولانا / دفتر سوم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
گفت ای موسی ز من می‌جو پناه
با دهانی که نکردی تو گناه
گفت موسی من ندارم آن دهان
گفت ما را از دهان غیر خوان
از دهان غیر کی کردی گناه؟
از دهان غیر بر خوان کای اله
آنچنان کن که دهان‌ها مر تو را
در شب و در روزها آرد دعا
از دهانی که نکرده‌ستی گناه
و آن دهان غیر باشد عذر خواه
یا دهان خویشتن را پاک کن
روح خود را چابک و چالاک کن
ذکر حق پاکست چون پاکی رسید
رخت بر بندد برون آید پلید
می‌گریزد ضدها از ضدها
شب گریزد چون بر افروزد ضیا
چون در آید نام پاک اندر دهان
نه پلیدی مانَد و نه اندُهان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، خداوند به موسی می‌گوید که از او پناه بخواهد و او را به پاکی دهانش دعوت می‌کند. موسی بیان می‌کند که دهان پاکی ندارد، اما خداوند تاکید می‌کند که از دهان دیگران هم می‌توان دعا کرد. او می‌خواهد که دهان‌ها به سوی خداوند دعا کنند و در روز و شب او را بخوانند. هرچه پاک‌تر باشیم، ذکر حق نیز خالص‌تر خواهد بود و پلیدی‌ها از ما دور خواهند شد. در نهایت، با ورود نام پاک خدا به زبان، پلیدی‌ها از میان می‌روند و پاکی باقی می‌ماند.