نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۸۴ - سر خواندن وضو کننده اوراد وضو را مولانا

مولانا / دفتر چهارم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

در وضو هر عضو را وردی جدا

آمدست اندر خبر بهر دعا

چونک استنشاق بینی می‌کنی

بوی جنت خواه از رب غنی

تا ترا آن بو کشد سوی جنان

بوی گل باشد دلیل گلبنان

چونک استنجا کنی ورد و سخن

این بود یا رب تو زینم پاک کن

دست من اینجا رسید این را بشست

دستم اندر شستن جانست سست

ای ز تو کس گشته جان ناکسان

دست فضل تست در جانها رسان

حد من این بود کردم من لئیم

زان سوی حد را نقی کن ای کریم

از حدث شستم خدایا پوست را

از حوادث تو بشو این دوست را

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار به مراحل وضو گرفتن اشاره شده و هر عمل به نوعی دعا و ارتباط با خداوند تعبیر شده است. هنگام استنشاق، فرد بوی بهشت را از خدا طلب می‌کند تا روحش را به سمت بهشت بکشاند. هر مرحله از وضو به عنوان فرصتی برای پاکسازی روح و دعا به خدا به شمار می‌آید. شستشوی دست‌ها و سایر اعضای بدن نیز به معنای رهایی از خطاها و حوادث زندگی است و در نهایت از خدا خواسته می‌شود که او را از آلودگی‌ها و گناهان پاک کند. این متن نشان‌دهنده اهمیت پاکی جسم و روح در عبادت و ارتباط با خداوند است.