بخش ۱۲۲ - در بیان فضیلت احتما و جوع مولانا
مولانا / دفتر پنجم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
جوع خود سلطان داروهاست هین
جوع در جان نه چنین خوارش مبین
جمله ناخوش از مجاعت خوش شدست
جمله خوشها بیمجاعتها ردست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات مولانا سعی دارد که به ما بگوید که گرسنگی درمان بسیاری از دردهای این جسم هست و آن را فضیلت میشمارد و بسیار نیکو میداند. همچنین با بیان مثالی که اگر گرسنگی باشد میل نیز وجود دارد و اگر میل باشد، آدمی به کمترین چیزها نیز قانع میشود اما اگر سر سیری بخواهد که دست به کاری بزند قطعا برای او اشتیاقی برانگیخته نمیشود.