بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بی‌خویشتن شده مولانا
مولانا / دفتر پنجم / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
پر طاوست مبین و پای بین
تا که سؤ العین نگشاید کمین
که بلغزد کوه از چشم بدان
یزلقونک از نبی بر خوان بدان
احمد چون کوه لغزید از نظر
در میان راه بی‌گل بی‌مطر
در عجب درماند کین لغزش ز چیست
من نپندارم که این حالت تهیست
تا بیامد آیت و آگاه کرد
کان ز چشم بد رسیدت وز نبرد
گر بدی غیر تو در دم لا شدی
صید چشم و سخرهٔ افنا شدی
لیک آمد عصمتی دامن‌کشان
وین که لغزیدی بد از بهر نشان
عبرتی گیر اندر آن که کن نگاه
برگ خود عرضه مکن ای کم ز کاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به موضوعاتی نظیر نگاه و تأثیر آن بر انسان‌ها و وضعیت‌های بحرانی اشاره دارد. شاعر از پیغام و نشانه‌هایی صحبت می‌کند که در زمان سختی و لغزش، به افراد می‌رسد. او تأکید می‌کند که باید از نگاه‌های بد و سوء نیت‌ها دوری کرد و به عبور از مشکلات و لغزش‌ها به عنوان فرصتی برای عبرت آموزی نگریست. در نهایت، شاعر از اهمیت خودآگاهی و هشیاری در مواجهه با چالش‌ها یاد می‌کند و می‌گوید که نباید کوچک‌ترین ضعف‌ها را نادیده گرفت.