بخش ۳۲ - جواب گفتن طاوس آن سایل را مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر پس از فارغ شدن از گریه به مخاطبش می‌گوید که تو به رنگ و بو وابسته هستی و از بلاهایی که به سمت او می‌آید، غافل هستی. او اشاره می‌کند که صیادان بی‌رحم به خاطر پرهایش دام می‌گذارند و تیراندازان برای شکار وی تیر می‌زنند. شاعر احساس ناتوانی می‌کند و از بلاها و مشکلاتی که به او وارد می‌شود، نگران است. او به زشتی و ناپاکی خود اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که این وضعیت به او سلاح عجیب و غریبی داده که دیگران را به حیرت می‌آورد.