بخش ۵۸ - بیان آنک بی‌کاران و افسانه‌جویان مثل آن ترک‌اند و عالم غرار غدار هم‌چو آن درزی و شهوات و زبان مضاحک گفتن این دنیاست و عمر هم‌چون آن اطلس پیش این درزی جهت قبای بقا و لباس تقوی ساختن مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات به مسائل مرتبط با عمر و کامیابی می‌پردازد. او به انتقاد از زمان و تقدیر می‌پردازد که چگونه می‌تواند به غرور انسان آسیب بزند. شاعر به رنج‌هایی که از خاموشی و مشکلات زندگی ناشی می‌شود، اشاره می‌کند و به لزوم توجه به عشق و احساسات واقعی تأکید می‌کند. در نهایت، او به مخاطب می‌گوید که نباید به ظواهر فریفته شود و باید دید عمیقی به عشق و روابط انسانی داشته باشد.