غزل شمارهٔ ۱۰۰۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار در ستایش خداوند و نعمت‌های اوست. شاعر به بیان بزرگی خدا و لطف او می‌پردازد و می‌گوید که خداوند هیچ نیازی به ستایش ما ندارد، اما ما را به عبادت و یاد خود دعوت کرده و باعث می‌شود که در این راه مورد ستایش قرار بگیریم. همچنین به دوستی و امیدی که در ارتباط با خدا وجود دارد اشاره می‌کند و به این نکته تأکید می‌کند که تلاش برای رسیدن به کمال و سعادت حتمی و خوشایند است، به‌خصوص برای انسان‌هایی مثل سعدی که در هر لحظه به سمت کمال و سعادت حرکت می‌کنند.