غزل شمارهٔ ۱۰۰۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به بیداری و تلاش برای بهبود حال خود و جامعه است. شاعر از خداوند می‌خواهد که اوضاع را اصلاح کند و از عفوی الهی درخواست می‌کند. او اشاره می‌کند که بعد از گریه و غم، باید بخندیم و شکرگزار باشیم. همچنین بر اهمیت آگاهی و تلاش در زندگی تأکید کرده و به دنبال روزهای بهتر و آینده‌ای روشن است. در نهایت، به افرادی که از زیبایی‌ها و خوبی‌های دیگران لذت نمی‌برند، نفرین می‌کند و آرزو می‌کند که تمام خواب‌هایی که بیدار نمی‌شوند، همچنان در خواب بمانند.