غزل شمارهٔ ۱۰۵ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
چو او باشد دل دل‌سوز ما را
چه باشد شب چه باشد روز ما را
که خورشید ار فروشد ار برآمد
بس است این جانِ جان افروز ما را
تو مادرمرده را شیون مَیآموز
که استادست عشق آموز ما را
مدوزان خرقهٔ ما را مدران
نشاید شیخ خرقه‌دوز ما را
همه کس بر عدو پیروز خواهد
جمال آن عدو پیروز ما را
همه کس بخت گنج‌اندوز جوید
ولیکن عشق رنج‌اندوز ما را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عمق و اهمیت عشق و احساسات انسانی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اگر عشق در دل باشد، روز و شب برای آن فرد تفاوتی ندارد. حتی اگر خورشید نیز غروب کند، عشق می‌تواند زندگی را روشن نگه دارد. شاعر به مادر اشاره می‌کند که عشق را به طرز صحیحی آموخته و می‌گوید که نباید به ظواهر (خرقه) توجه کرد، بلکه باید به اصل عشق و احساسات پرداخت. در نهایت، او بیان می‌کند که همه به دنبال ثروت و موفقیت‌اند، اما عشق ممکن است رنج و سختی به دنبال داشته باشد.