غزل شمارهٔ ۱۰۶۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به ستایش و درخواست از خداوند می‌پردازد تا لطف و رحمت خود را همیشه بر بندگان و مخلوقاتش حفظ کند. شاعر اشاره می‌کند که خداوند، ماه را در شب تاریکی دیده و روح را در مسیر صحیح مذهبی‌اش به کمال رسانده است. همچنین، اشاره‌ای به رشد و یادگیری یک کودک در مکتب و تأثیر استادان دارد و نهایتاً از خداوند می‌خواهد که لشکر دین به رهبری شمس تبریزی را تا ابد حمایت کند. در کل، این شعر با تمرکز بر نعمت‌های الهی، خواهان پایداری این لطف‌هاست.