غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مضمون عشق و اشتیاق اشاره می‌کند و می‌گوید که انسان جان خود را به خاطر لذت و شهوت می‌دهد، همچون حیوان. او به این نکته می‌پردازد که انسان باید برای جان خود ارزش قائل شود. همچنین poetic imagery (تصویرسازی شاعرانه) از لقمه‌ها و مرده‌ها به کار می‌برد تا نشان دهد که تعلق به دنیا و لذایذ آن، انسان را به ورطه‌ی نابودی می‌کشاند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که انسان باید با بستن چشم‌ها به حقیقت و نور درونی برسد و متوجه ارزش عمیق‌تری در زندگی شود.