غزل شمارهٔ ۱۱۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از مطرب می‌خواهد که با نواهای دل‌انگیزش به یاری برسد و زاری‌ها را در پرده به نمایش بگذارد. او از زیبایی‌های چمن و گل‌ها صحبت کرده و به همدلی با بلبل بهاری دعوت می‌کند. شاعر به حیات‌های پرشور و شوق در عشق اشاره می‌کند و از شنیدن داستان‌های خوشبختی و بی‌شماری صحبت می‌کند. او به دلبری که جان را زنده می‌کند ارادت می‌ورزد و از ساقی می‌خواهد تا او را با شراب سیراب کند. در نهایت، به زیبایی مجلس و حریفان شراب‌خوار اشاره می‌کند و از دلخوشی‌های این بزم سخن می‌گوید.