غزل شمارهٔ ۱۱۳۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف پیام‌آورانی می‌پردازد که از طرف معشوق به سوی عاشق می‌آیند. شادی و خوشحالی از وصل دوست حس می‌شود و عقل و خرد به رقص و سجده می‌پردازند. شاعر از شور و هیجان عاطفی، تمثیلی از دریا و کوه را به تصویر می‌کشد و به سراغ ساقی می‌رود تا باده‌ای بنوشد که روح را آرام کند. او بشارت می‌دهد که بخت و خوشبختی در دست خود انسان است و با استفاده از نعمت‌های دنیا می‌توان به وصال واقعی دست یافت. در پایان، او به این نکته اشاره می‌کند که هر چیزی که در ابتدا خیال می‌شود، در نهایت می‌تواند به واقعیتی شیرین تبدیل شود.