غزل شمارهٔ ۱۱۷۳ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
بشنو خبر صادق از گفته پیغامبر
اندر صفت مؤمن المؤمن کالمزهر
جاء الملک الاکبر ما احسن ذا المنظر
حتی ملاء الدنیا بالعبهر و العنبر
چون بربط شد مؤمن در ناله و در زاری
بربط ز کجا نالد بی‌زخمه زخم آور
جاء الفرج الاعظم جاء الفرج الاکبر
جاء الکرم الادوم جاء القمر الاقمر
خو کرد دل بربط نشکیبد از آن زخمه
اندر قدم مطرب می‌مالد رو و سر
الدوله عیشیه و القهوه عرشیه
و المجلس منثور باللوز مع السکر
اینک غزلی دیگر الخمس مع الخمسین
زان پیش که برخوانم که شانیک الابتر
الرب هو الساقی و العیش به باقی
و السعد هو الراقی یا خایف لا تحذر
الروح غداً سکری من قهوتنا الکبری
و ازینت الدنیا بالاخضر و الاحمر
خاموش شو و محرم می‌خور می جان هر دم
در مجلس ربانی بی‌حلق و لب و ساغر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری است که به وصف مؤمن و مقام او می‌پردازد. شاعر به‌تازگی از پیامبر نکاتی را در مورد صفات مؤمن نقل می‌کند و به زیبایی و عظمت خداوند اشاره دارد. در ادامه، مؤمن را به‌عنوان فردی توصیف می‌کند که در عذاب و زاری به سر می‌برد و به شادی و کرامت الهی امیدوار است. شاعر به بزم و جلوه‌های شادی و جشن اشاره می‌کند و لذت‌هایی را که در کنار خداوند به‌دست می‌آورند، ستایش می‌کند. در نهایت، دعوت به خاموشی و لذت بردن از می و شادی‌های الهی را مطرح می‌کند، بیان‌کننده این است که در بزم الهی نیازی به ابزار و وسایل دنیوی نیست.