غزل شمارهٔ ۱۲۰۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دل است و به خواننده توصیه می‌کند که از ترس و نگرانی درباره عشق و حقیقت نرود. شاعر به دل می‌گوید که نباید از عشق گزیده و آگاهی از حق بترسد و باید به قدرت عشق ایمان داشته باشد. در ادامه، از جدایی و لرزیدن جان صحبت می‌کند و بر لزوم تسلیم شدن به عشق و پذیرش واقعیت تأکید می‌کند. در نهایت، به سایه اشاره می‌شود که فانی است و باید به حقیقت بقا، یعنی عشق و نور خورشید، توجه کرد و از تردید و ترس دوری جست.