غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های آمیزش و وصل معشوق می‌پردازد و بر اهمیت آن تأکید می‌کند. او می‌پرسد که چگونه می‌توان به آرامش رسید و بیمار عشق به چه چیز علاج خواهد یافت. هرچند که معشوق به آغوش کسی نمی‌آید، ولی انسان‌ها همواره تشنه وصال او هستند. این تشنگی و نیاز به عشق به قدری عمیق است که حتی در پیوند دو نفر، چیزهای بزرگ و زیبا به وجود می‌آید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که از طریق آمیزش، چیزهای کوچک می‌توانند به چیزهای بزرگ تبدیل شوند و در دنیای عشق، زیبایی و شکوفایی ایجاد گردد.