غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عاقل بودن و واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند و از بی‌خبری مردم از نادرستی‌ها و شورش‌هایی که در جامعه وجود دارد، سخن می‌گوید. او به زیبایی‌های ظاهری و فریبنده خشم می‌کند و بیان می‌کند که بت‌ها و بت‌پرستان همگی به یکدیگر شباهت دارند و جز پوچی نیستند. شاعر نگران نادانی مردم است و می‌گوید که آن‌ها نمی‌توانند عمق مسائل را درک کنند. او همچنین به تقدیر و سرنوشت اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود برخی افراد به نوعی به سرنوشت آن‌ها گره خورده است. در انتها، بر ناآگاهی برخی از افراد نسبت به حقایق زندگی تأکید می‌کند.