غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ساقی (نوشیدنی‌دهنده) دعوت می‌کند که به طور جدی و مردانه مشروبات را سرو کند و بر دیوانگی عاشقان بیفزاید. شاعر از ساقی می‌خواهد که فنجان‌ها را پر کند و به ترس از میدان زندگی بی‌اعتنا باشد. او به کسانی که خود را گم کرده‌اند می‌گوید که پس از بی‌خود شدن، به یگانگی و حقیقت بپیوندند و وفادار بمانند. همچنین، در اشعار اشاره به درهای به دریا، تهدید شمع و پر کردن کاسه سر با عشق وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی اهمیت عشق و تعهد به آن است. در نهایت، شاعر عشق را به عنوان لانه‌ای همیشگی و مستمر معرفی می‌کند که باید آن را با قدرت در آغوش گرفت.