غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی وصف عشق و قدرت الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که اگر با نگاهی مهربان و شکرآمیز روحی را ببرد، یا با جادوگری نگاهش ایمانی را ایجاد کند، نیروهای شیطانی تحت فرمان او هستند و شکوه و عظمت سلیمان را به او می‌بخشد. عشق و حالتی که از انبیا و شخصیت‌های بزرگ مانند یعقوب و یوسف نشأت می‌گیرد، در او وجود دارد. همچنین اشاره می‌شود که لبان عیسی می‌توانند مردگان را زنده کنند و طوفان نوح و عشق بی‌پایان او کشتی‌اش است. در نهایت، عشق او همسان عصای موسیست و به همه عطا می‌دهد؛ به گونه‌ای که با چنین عنایتی شهرت لقمان هم به او می‌رسد. این شعر به شیوه‌ای عمیق و لطیف جلوه‌گری معانی عشق و قدرت معنوی را به تصویر می‌کشد.