غزل شمارهٔ ۱۲۵۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که جان او را نگیرد، زیرا او جانش را به او داده است. همچنین از او می‌خواهد که زیبایی‌هایش را بر کسی نمایان نکند و بر این نکته تأکید می‌کند که باید مراقب دیگران باشد و به آنها آسیبی نرساند. شاعر با تشبیه محبوب به سیمرغ، از او می‌خواهد که در برقراری دیانت و محبت دقت کند و به مسکینان، دربانان و مهمان‌ها آسیب نرساند. در نهایت، شاعر به محبوبش، شمس تبریزی، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که او را به عنوان سلطان خود بشناسد و نگذارد کسی به او صدمه بزند.