غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و جذابیت شخصی به نام "شاه شیرینان ترش" اشاره می‌کند و از جان خود برای او می‌گذرد. او به چشم‌های کژبین اشاره می‌کند که نمی‌توانند زیبایی‌های واقعی را ببینند و در هر جایی که شادابی و زیبایی هست، هیچ زندانی نمی‌ماند. شاعر به گشت و گذار در باغ و بستان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ میوه‌ای به شیرینی و شادابی آن ترش نیست. همچنین، به رغم اینکه سلطان در حرمش خندان است، در دیوان هم خود را نشان می‌دهد. او به ایمان و شیرینی رابطه‌اش نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی نگاهی منفی به این رابطه داشته باشد، نباید تعجب کند؛ زیرا آن رابطه به نوعی به ترشی و تلخی شباهت دارد.