غزل شمارهٔ ۱۲۹۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توبه و حالتی از بندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که توبه‌اش درست نیست و نمی‌خواهد خود را به کسی عرضه کند. او از رحمت خدا سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که خداوند به عیب‌ها توجه نمی‌کند. شاعر به عمق احساساتش اشاره کرده و می‌گوید که در این حالت، همه غم‌ها و شادی‌ها را در نزد خداوند می‌بیند. او از تضاد در زندگی، مثل پلنگ و موش، و نیز از احساسات پنهان خود سخن می‌گوید. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که وقتی زمانش برسد، خداوند اسرار را می‌شنود و راه را برای سبزپوشان باز می‌کند تا به آگاهی برسند.