غزل شمارهٔ ۱۲۹۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع غم و فارغ بودن می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که زمانی که انسان از کار و غم خود فارغ می‌شود، ممکن است غم‌های دیگر او را به سخره بگیرد. همچنین، قلندری که به نظر می‌رسد بی‌خیال است، در واقع از اسرار و واقعیت‌ها آگاه است و با مشکلات زیادی روبه‌روست. او مانند مورچه‌ای است که دانه‌ها را جمع می‌کند و در عین حال نیکوکار و سخاوتمند است. شاعر به ارتباط بین کار و بی‌کاری اشاره می‌کند و در نهایت به افرادی اشاره دارد که در زندگی خود در حیرت و سردرگمی هستند و از واقعیات غافل‌اند. آنها در حالت شک و تردید از دنیای اطراف خود فاصله گرفته‌اند.