غزل شمارهٔ ۱۳۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که مستی را بیدار کند و باده‌ای بنوشاند. او به زیبایی و خاصیت باده اشاره می‌کند و می‌گوید که باده مانند جان است. شاعر به ساقی توصیه می‌کند که به شوق و اهتمام باده را به مستیان بدهد و از ساغر چشمش می‌طلبد که باده‌ای به او بدهد. همچنین تاکید می‌کند که بوی خوش مشک، شبیه نبوغ و زیبایی است. در انتها، شاعر به محبت شمس تبریز اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که در لحظه‌های شگفت‌انگیز، سجده‌ای انجام دهد. این شعر تصویری از عشق، می و مستی را به تصویر می‌کشد.