غزل شمارهٔ ۱۳۲۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به سلام کردن به وجودی عالی و لطیف در جهان پرداخته است. او با بیانی زیبا و شاعرانه از درک عمیق و معنویتش نسبت به عشق و زیبایی زندگی صحبت می‌کند. شاعر از تنهایی زمان و زندگی و غم هجرت می‌گوید و همچنین از محبوبی که روزهای آینده را با عشقش روشن خواهد کرد. او به گوش‌هایی که بتوانند صدای سلام او را بشنوند اشاره می‌کند و می‌گوید هر سلامی که در جهان شنیده می‌شود در حقیقت انعکاسی از سلام اوست. در نهایت، شاعر از مقام والای محبوب و نیک‌اندیشش ستایش می‌کند و برای او آرزوی جاودانگی دارد.