غزل شمارهٔ ۱۳۴۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و آرزوی شاعر بوده که تمامی عمرش را در عشق و آرزوی دل سپری کرده است. او از غم دل بی‌خبر نیست و دلش به گونه‌ای برخواسته که خود را می‌بیند و تا پی برند به آرزوهای دل نشسته است. دلش از قیود دنیا می‌گریزد و فقط به دور زیبایی‌ها می‌گردد. شاعر در تلاش است تا فریاد دلش را به گوش برساند و شب را به تماشای صبحدم و صورت دل می‌گذرانده. او خود را به کمان تشبیه کرده که برای دیدن زیبایی‌های دل به رکوع رفته است. در نهایت، او به مقایسه این جهان با دریای دل و تابش دل می‌پردازد و از دیگران می‌خواهد تا سکوت کنند چون درد دل بی‌صداست.