غزل شمارهٔ ۱۳۴۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به سفر به سوی محبوب و سرچشمه‌ای از زندگی و جاودانگی. شاعر به کاروانی اشاره می‌کند که به سوی سلطان خوبان و خورشید جانان حرکت می‌کند و از مردم می‌خواهد که در این سفر سنگین را سبک کنند. وی مردانگی و اراده را به عنوان دریایی از فضیلت‌ها توصیف کرده و از پاسبانان می‌خواهد که به صبح نوین بیدار شوند. همچنین به یاران خود یادآوری می‌کند که بدون سر بی‌سازمانی وجود ندارد و به اصل خویش بازگردند. در نهایت، شاعر از فرهنگی عاشقانه و نیاز به ترک دنیای مادی برای دستیابی به حقیقت و حضور در حضور شاه شمس الدین تبریزی سخن می‌گوید.