غزل شمارهٔ ۱۴۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر نگران از دوری معشوق است و به تکرار بیان می‌کند که زندگی و عشق بدون او بی‌معنا و ناممکن است. او به عشق و روح عاشقان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که در غیاب معشوق، هیچ چیزی جز درد و مرگ نخواهد بود. همچنین، شاعر با زبان استعارهای زیبا، عشق و ایمان را به معشوق نسبت می‌دهد و می‌گوید که تمام زیبایی‌ها و شادی‌ها در حضور او معنا پیدا می‌کند. در نهایت، او به عشق شمس‌الدین تبریزی و تأثیر آن بر روح و جان عاشقان اشاره می‌کند و می‌گوید که خوشبختی او به حضوری‌اش بستگی دارد.