غزل شمارهٔ ۱۴۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان جستجوی عمیق انسان برای رسیدن به حقیقت و عشق می‌پردازد. شاعر از همسایگی دولت و تأثیر آن بر همسایگان سخن می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که در شرایط بحرانی هیچ‌کس نمی‌تواند تنها بماند. با توصیف آتش، که نماد عشق و حقیقت است، شاعر به نشان دادن جاذبه و زیبایی در عشق می‌پردازد. او به پروانه‌هایی اشاره می‌کند که به سمت آتش می‌شتابند و نشان‌دهنده شوق و عشق در دل انسان‌ها هستند. اینجا هم احساسات عمیق انسانی و جستجوی معنای بالاتر زندگی به وضوح مشهود است.