غزل شمارهٔ ۱۴۶۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به عشق و حال و هوای خود اشاره می‌کند. او به بی‌خودی خود اعتراف کرده و می‌گوید که از این حالتی که دارد، بیشتر لذت می‌برد. او در عشق به محبوبش آنقدر غرق است که هیچ چیز جز خدمت به او را نمی‌خواهد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که کنار او باشد و در کنار هم به آرامش برسند. او همچنین به درک عمیق و یقین نسبت به عشق و وجود محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این عشق برای او از هر چیزی ارزشمندتر است. او حقیقت عشق را در دل خود می‌داند و بر آن تأکید می‌ورزد.