غزل شمارهٔ ۱۴۷۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمهید عشق و مستی اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق، تنها هدف و کار زندگی شاعر است. او از زندگی در خاک و مزرعه‌ای پاک صحبت می‌کند که تنها بذر عشق و مهر را می‌کارد. شاعر از حال مستیش می‌گوید و اینکه نمی‌داند دیروز چه نوشیده است که امروز همه‌اش در حال مستی و خماری است. او بر اهمیت باده‌پرستی تأکید می‌کند و می‌گوید که نمی‌توانند درکی از حال دیگران داشته باشند زیرا هر کس تجربه خودش را دارد. در پایان، شعر بر این نکته تأکید دارد که انسان‌ها از محدودیت‌ها فراتر رفته و باید به چرخ زندگی ادامه دهند.