غزل شمارهٔ ۱۴۸۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و وصال خداوند و جستجوی حقیقت می‌پردازد. شاعر می‌گوید وقتی از دنیا و فانیات فاصله بگیریم و به یار حقیقی نزدیک شویم، صدای عشق و محبت را از دل سنگ‌ها هم خواهیم شنید. در کارگاه دوستی، تمامی جهانیان را به عشق و کار معنوی دعوت می‌کنیم. وقتی به جمال دوست نگاه کنیم، شعله‌های عشق از دل ما بیرون می‌زند. همچنین، در حالی که با شوق دل در پی اسرار هستیم، از طرفی از نوشیدن می گوید که حالاتی شگفت‌انگیز به ما می‌دهد و حالت نشئگی را برایمان به ارمغان می‌آورد. شعر در نهایت به لذت‌های عمیق روحانی و وجدانی اشاره دارد.