غزل شمارهٔ ۱۵۰۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بررسی تحولات ذهنی و حالا خود می‌پردازد. او می‌گوید که سابقاً عاقل و متین بوده و مانند دیگران در جستجوی معرفت و خوشبختی بوده است. اما اکنون به خاطر عشق دچار دیوانگی و شیدایی شده است. او در گذشته مانند صیادی بود که به آرامی به شکار دلبران می‌پرداخت و در پی کسب دانش و ارزش‌ها بود. اکنون اما به عمق عشق و شیدایی افتاده و احساس می‌کند که مانند گنجی از خاک بیرون آمده است. این تحول او را از حالت عادی به نوعی دیوانگی و شیدایی هدایت کرده است که نتیجه عشق است.