غزل شمارهٔ ۱۵۳۶ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
میان ما درآ ما عاشقانیم
که تا در باغ عشقت درکشانیم
مقیم خانه ما شو چو سایه
که ما خورشید را همسایگانیم
چو جان اندر جهان گر ناپدیدیم
چو عشق عاشقان گر بی‌نشانیم
ولیک آثار ما پیوسته توست
که ما چون جان نهانیم و عیانیم
هر آن چیزی که تو گویی که آنید
به بالاتر نگر بالای آنیم
تو آبی لیک گردابی و محبوس
درآ در ما که ما سیل روانیم
چو ما در فقر مطلق پاکبازیم
بجز تصنیف نادانی ندانیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و ارتباط عمیق عاشقان اشاره دارد. او می‌گوید که عاشقان در تلاش‌اند تا به باغ عشق پروردگار وارد شوند و به سایه‌ای از او تبدیل شوند. شاعر تاکید می‌کند که وجود آنها در این دنیا، شبیه به جان انسان است، که هم مخفی و هم روشن است. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که عشق و حضور معشوق در زندگی آنها نمایان است، و در نهایت تأکید می‌کند که در فقر و نادانی تنها چیزی که می‌دانند، عشق و تعلق خاطر به معشوق است.