غزل شمارهٔ ۱۵۶۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عشق و وابستگی شاعر به محبوبش می‌پردازد. شاعر از مرگ و گذر از دنیا سخن می‌گوید و آرزو دارد که در زمان عبور محبوب از کنار مزار او، یادش را گرامی بدارد. او می‌خواهد قبرش روشن و پربار باشد و از محبوبش می‌خواهد که از او غافل نشود. همچنین به ارتباط عمیق خود با محبوب اشاره کرده و می‌گوید که حتی اگر در جسم گم باشد، روحش در جستجوی اوست. در نهایت، شاعر از شمس تبریز می‌خواهد تا او را دعوت کند، زیرا وجود محبوبش زندگی‌اش را معنادار می‌کند.