غزل شمارهٔ ۱۵۷۵ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ما شاخ گلیم نی گیاهیم
ما شیوه تر و تازه خواهیم
اشکوفه باغ آسمانیم
نقل و می مجلس الهیم
ما جوی نه‌ایم بلک آبیم
ما ابر نه‌ایم بلک ماهیم
لوح و قلمیم نی حروفیم
تیغ و علمیم نی سپاهیم
هم خسته غمزه چو تیریم
هم بسته طره سیاهیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف ویژگی‌های خاص یک گروه یا جامعه می‌پردازد. شاعر خود را به شکل گل، آب، ابر و ماه معرفی می‌کند و بر تفاوت‌های خود با دیگران تأکید دارد. آنها خود را فراتر از اشیاء و نمادها می‌دانند و به جای حروف و سپاه، به معنای عمیق‌تری از وجود خود اشاره می‌کنند. شاعر همچنین به احساسات و ذاتی از زیبایی و شگفتی در کنار غم و سختی اشاره می‌کند.