غزل شمارهٔ ۱۵۹۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ننگ عاشقی صحبت می‌کند و بیان می‌کند که اگر دیگران بر او بد کنند، او درباره نیکان هم نیک نخواهد گفت. وی به پختگی عاشقیش اشاره دارد و از این ننگ به عنوان یک فخر بزرگ یاد می‌کند. او علم را مانند چادری می‌داند که به او لطافت می‌بخشد و هر چه علم می‌آموزد را به یادگار می‌نویسد. همچنین، او به عشق خود اشاره می‌کند که تاجی بر سرش می‌نهد و از این عشق به شدت ارزشمند یاد می‌کند. شاعر در نهایت، نام شمس الدین تبریزی را می‌نویسد و اشک‌های خود را مانند کاغذی برای ابراز احساساتش می‌داند.