غزل شمارهٔ ۱۶۳۲ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم
جهت توشه ره ذکر وصالت بردیم
تا که ما را و تو را تذکره‌ای باشد یاد
دل خسته به تو دادیم و خیالت بردیم
آن خیال رخ خوبت که قمر بنده اوست
وان خم ابروی مانند هلالت بردیم
وان شکرخنده خوبت که شکر تشنه اوست
ز شکرخانه مجموع خصالت بردیم
چون کبوتر چو بپریم به تو بازآییم
زانک ما این پر و بال از پر و بالت بردیم
هر کجا پرد فرعی به سوی اصل آید
هر چه داریم همه از عز و جلالت بردیم
شمس تبریز شنو خدمت ما را ز صبا
گر شمال است و صبا هم ز شمالت بردیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و از ویژگی‌های او مانند چهره و ابروهایش یاد می‌کند. او بیان می‌کند که در سفر به عشق و وصال معشوق، دل خسته‌اش را نذر او کرده و خاطراتی از زیبایی‌های او را با خود برده است. همچنین، شاعر به احساسات عمیق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه دارد از عظمت و جلال معشوق حاصل شده است. از سوی دیگر، از آنجایی که به معشوق وابسته است، بازگشت به سمت او را طبیعی می‌داند. به طور کلی، این شعر عشق عمیق و محبت بی‌نهایت به معشوق را به تصویر می‌کشد.