غزل شمارهٔ ۱۶۵۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساس عمیق خود نسبت به عشق و دلتنگی سخن می‌گوید. او به بوی خوش جگر و دودهای ناشی از آن اشاره می‌کند و ابراز می‌دارد که آسمان از درد و آه او نالان است. شاعر از وضعیت دلbroken خود که به نوعی به مرگ نزدیک شده، صحبت می‌کند و می‌گوید که در مکتب عشق مشغول تحصیل است. او از معشوقش می‌خواهد که به وضعیت او نگاهی بیندازد و به سینه‌اش که در تب عشق می‌سوزد، دست نزند. در نهایت او نگرانی معشوقش را بیان می‌کند و از خطر چشم بد دوری می‌جوید، حتی اگر چشمانش به معشوق نزدیک باشد.