غزل شمارهٔ ۱۶۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوبش می‌گوید که پس از جست‌وجو و وعده‌های بی‌نتیجه، بالاخره او را یافته است. او از گریزان بودن محبوبش شکایت می‌کند و از زحمت‌های دیگران خسته شده است. شاعر به زیبایی محبوب اشاره کرده و او را مقایسه می‌کند با گلزار و گل‌ها. همچنین، او به آثار عمیق عشق و زخم‌های دلش اشاره می‌کند و به شمس تبریزی، به عنوان منبع نور و روشنایی، اشاره دارد که در این بیداری عشق به محبوبش رسیده است. شاعر احساس شگفتی و شادی از این پیدا کردن را ابراز می‌کند.