غزل شمارهٔ ۱۶۸۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و علاقه عمیق به یک سلطان یا محبوب است. شاعر بیان می‌کند که فرقی نمی‌کند در چه حالتی باشد، غمگین یا خوشحال، عشق او به این سلطان همیشه پابرجاست. او خودش را مانند بلبل می‌داند که در باغ عشق به سر می‌برد و تمام وجودش را وقف محبوب کرده است. حتی اگر جهان خراب باشد، او همچنان به عشقش پایبند است و از محبت‌های سلطان بهره‌مند می‌شود. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه ممکن است به نظر بی‌ارزش برسد، اما در عمق وجودش با عشق و خلوص آمیخته است.