غزل شمارهٔ ۱۷۰۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یک گنج پنهانی که به آن دست یافته سخن می‌گوید. او با اشاره به اینکه جان خویش را برای جهانی با ارزش‌تر فدای کرده است، نشان می‌دهد که ارزش‌های او فراتر از مادیات است. رویکرد او به دنیای مادی و روحی خود را با مثال‌هایی از طلا و زیبایی‌های عشق بیان می‌کند. او از تجربه عشق و دلبستگی خود به معشوقه‌اش سخن می‌گوید و اینکه چگونه احساسات عمیق او از عواطف انسانی او ناشی می‌شود. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که آنچه به دست آورده، چیزی فراتر از هر چیزی است که می‌تواند با زبان بیان کند و نیاز به تصویرسازی از آن دارد.