غزل شمارهٔ ۱۷۴۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حالتی از عشق و فراق است که شاعر در آن از عشق و جذبه‌ای خاص سخن می‌گوید. او خود را در میان عاشقان می‌بیند و به عشق سلیمان و توانایی‌هایش اشاره می‌کند. شاعر می‌خواهد در کعبهٔ عشق قرار بگیرد و از جاذبه‌ی آن دور نشود. او به قدرت خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی هزاران رستم نیز نمی‌توانند به او برسند، زیرا او عاشق است و ذوالفقار عشق را در دست دارد. در نهایت، او از شمس تبریزی به عنوان منبع عشق و الهام خود یاد می‌کند و می‌گوید که بر اساس عشق، از دیگران فراتر رفته است.