غزل شمارهٔ ۱۸۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی افکار و احساسات انسانی می‌پردازد. شاعر از پاک کردن افکار فلسفی خود می‌گوید و به جای آن، به زیبایی و اشکال یوسفی اشاره می‌کند. او به نادر جمال اشاره دارد که باید به شکلی بروز کند که سجده راست و حقیقی برای آدم صفی (آدم نیکو) حاصل شود. همچنین، شاعر به نور و انرژی در زندگی و جهان اشاره دارد، که هر لحظه مانند شمعی می‌تابد و حضور خورشید را نمادین می‌سازد. در نهایت، در این شعر به عمق وجود و نعمت‌های بی‌پایان خداوند اشاره می‌شود که اشیاء را در بر می‌گیرد و به آنها زندگی می‌بخشد.