غزل شمارهٔ ۱۸۷۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نقد نفس و کبر دیگران می‌پردازد و به انسان می‌گوید که نباید به زعم خود برتری جویی کند. او به وضعیت رنج‌آور انسان‌هایی اشاره می‌کند که در عذاب هستند و در عین حال خود را بالا می‌دانند. شاعر خود را صوفی و آمر معروف معرفی می‌کند و می‌گوید که مانند زندانیان گرفتار است. او به کسانی که به بهانه‌های مختلف خود را توجیه می‌کنند، انتقاد می‌کند و از آنها می‌خواهد که از بندهای خود فرار کنند و به حقیقت دست یابند. در نهایت، با اشاره به شمس تبریزی، به مقام والای او اشاره می‌کند.