غزل شمارهٔ ۱۸۸۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان وضعیت روحی و احساسی انسان می‌پردازد. شاعر از دو جهان، یکی پر از درد و غم و دیگری پر از شادی سخن می‌گوید. او به مسکینی که در خانه‌اش تنهاست، اشاره می‌کند و از اسیر شدن دل در غم صحبت می‌کند. شاعر از عشق و دوستی می‌گوید و توصیه می‌کند که به جای غمگینی، به شادی و گلشن شادی روی آورد. در نهایت، او با اشاره به خرابی دل از غم و دردی که به وجود آورده، سوالی از درد و غم می‌کند و به عدم دستیابی به خوشبختی در کنار حضرت شمس الدین اشاره می‌نماید.