غزل شمارهٔ ۱۸۸۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره جذابیت و زیبایی معشوق است. شاعر می‌گوید کسی که تو را می‌بیند، نمی‌تواند زیبایی واقعی تو را درک کند و فقط از انعکاس تو در آیینه خبر دارد. او اشاره می‌کند که کسانی که به خاطر کبر و خودپسندی به دیگران نگاه می‌کنند، از حقیقت وجود تو دور هستند. شاعر در ادامه بیان می‌کند که عشق و زیبایی تو تا حدی عمیق است که جانش را به پای تو می‌نهد و از لذت بوسه‌ای که از تو می‌گیرد، نور و روشنایی را احساس می‌کند. در نهایت، شاعر به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق اشاره کرده و از غم و اندوه ناشی از دوری او می‌گوید.