غزل شمارهٔ ۱۸۹۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به مفهوم عشق و وابستگی عاطفی اشاره دارد. او از معشوقش می‌خواهد که با کشیدن دستش او را از نیک و بد پاک کند. هر چند شب‌های غفلت طولانی‌اند، شاعر در تلاش است تا به مانند صبحی تازه به زندگی‌اش دمیده شود. او از معشوق می‌خواهد که پرده‌های نفاق و دورویی را کنار بزند و به او نزدیک شود. شاعر به میوه‌های باغ دنیا اشاره می‌کند و می‌گوید که تو نمی‌توانی به گرد تردید بگذرانی. او از معشوق تقاضا می‌کند که به حال دل آسیب‌دیده‌اش رحم کند و بفهمد که صدای طپش قلبش فقط به گوش او می‌رسد. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که تنها راه تسکین درد دل و چشمش، دیدن روی معشوق است و از او می‌خواهد که این حقیقت را هر چه زودتر درک کند.