غزل شمارهٔ ۱۹۰۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد و بررسی قلب و احساسات انسان می‌پردازد. شاعر از خواننده می‌خواهد که قلب را از زهر و آلودگی بیرون بیاورد و به جای آن جمال و زیبایی را در دل جا دهد. او تاکید می‌کند که دشمنان و بدخواهان مانند سیل هستند و باید از زندگی کنار گذاشته شوند. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که باید از چیزهای بی‌ارزش و خیانتکار فاصله گرفت و در عوض عشق و معانی عمیق را در زندگی گنجاند. در نهایت، او از نفرین بر افرادی که از شمس تبریزی دور هستند سخن می‌گوید و می‌خواهد که آنها را به عنوان انسان حساب نکنند.